Në vitin 1935, shefi i SS-ve naziste, Heinrich Himmler, krijoi “Ahnenerbe”-n, një njësi të projektuar posaçërisht për të propaganduar dhe vërtetuar shkencërisht teoritë raciste të regjimit nazist.
Konkretisht, akademikët e rekrutuar u ngarkuan me detyrën e zbulimit të gjurmëve të qytetërimit superior që kishte ekzistuar në qytetin legjendar të Atlantidës, nga i cili, sipas nazistëve, zbriti raca ariane.
Sipas një teorie popullore në atë kohë, Atlantida – e vendosur diku në mes të Oqeanit Atlantik – u fundos pasi u godit nga rrufeja dhe disa nga banorët e saj më pas kërkuan strehim në malet Himalaje.
Ky besim ishte aq i rrënjosur thellë, sa tre vjet pas krijimit të “Ahnenerbe”-s, Himmler dërgoi pesë burra në Tibet për të zbuluar saktësisht se çfarë gjurmësh kishin mbetur nga banorët arianë të Atlantidës dhe si ishin kryqëzuar me popullatat lokale.
Ekspedita, e cila duhej të mbetej sekret, zgjati rreth një vit dhe u ndoq, ndër të tjerë, nga një zoolog me pasion për gjueti dhe një antropolog.
Siç rrëfeu gazetari indian, Vaibhav Purandare, autor i librit “Hitler and India”, Hitleri e urrente popullsinë indiane.
Ai ishte i bindur se rreth vitit 400 pas Krishtit, arianët kishin migruar nga veriu, nga Tibeti, dhe se indianët ishin martuar me ta, duke ua prishur pastërtinë.
Për Hitlerin, ky incident – i cili nuk mbështetej nga asnjë provë – përbënte një krim të vërtetë dhe për këtë arsye ai shpesh fyente Indinë dhe indianët në shkrimet dhe fjalimet e tij publike.
Pavarësisht kësaj, “Ahnenerbe” e konsideroi të vlefshme kërkimin e gjurmëve të racës ariane në ato anë. Në vitin 1938, ata organizuan ekspeditën, e cila përfshinte pesë burra gjermanë.
Purandare shkruan se dy burra spikatën midis tyre. Njëri ishte Ernst Schaefer, një zoolog 28-vjeçar që kishte vizituar dy herë zonën kufitare midis Indisë, Kinës dhe Tibetit.
Ai ishte një entuziast i madh gjuetie, megjithëse ky pasion e kishte çuar në vrasjen aksidentale të gruas së tij, duke rrëshqitur ndërsa ishte gati të qëllonte një rosë dhe duke mos e goditur në shenjë (ky incident ndodhi rreth dy muaj para se të nisej ekspedita, por Schaefer nuk e konsideroi këtë një arsye të mirë për të mos u bashkuar).
Tjetri ishte Bruno Beger, një antropolog dhe anëtar i SS-ve që nga viti 1935. Detyra e tij ishte të mblidhte të dhëna anatomike mbi njerëzit që do të takonin për të përcaktuar “përqindjen, origjinën, rëndësinë dhe zhvillimin e racës nordike” në Tibet.
Ekspedita u përfundua nga fizikani Karl Wienert, taksidermisti Edmund Geer dhe fotografi Ernst Krause, më i vjetri i grupit.
Edhe pse Lufta e Dytë Botërore nuk kishte filluar ende, marrëdhëniet midis vendeve evropiane nuk ishin pikërisht të relaksuara.
Mbretëria e Bashkuar në veçanti – e cila në atë kohë kontrollonte Indinë – e pa me dyshim mbërritjen e këtyre shkencëtarëve gjermanë, duke pasur frikë se ishin spiunë, një hipotezë e paraqitur edhe nga “Times of India”, e cila raportoi disa herë për ekspeditën.
Në maj të vitit 1938, të pesë zbarkuan në Sri Lanka dhe më pas hynë në Indi përmes asaj që tani është Chennai (atëherë Madras), duke vazhduar drejt Kalkutës dhe më pas në veriperëndim në shtetin indian të Sikkimit.
Gjatë rrugës, ata hasën disa vështirësi me zyrtarët politikë britanikë, por deri në fund të vitit, ata arritën në Tibet, pjesërisht, sepse britanikët po ndiqnin politikën e njohur si paqësim, përpjekja – e cila më vonë rezultoi spektakolare e pasuksesshme – për të mbajtur një qëndrim pajtues me Gjermaninë naziste në mënyrë që të shmangej konflikti ushtarak.
Prandaj, Londra lëshoi ??urdhra të drejtpërdrejtë për të mos penguar ekspeditën, pavarësisht shqetësimeve të tyre.
Disa vite më parë, Dalai Lama i Trembëdhjetë – autoriteti më i lartë fetar dhe politik në budizmin tibetian – kishte vdekur.
Kështu, mbretëria tibetiane, e cila në atë kohë ishte praktikisht e pavarur pavarësisht kërcënimit të vazhdueshëm nga Kina, udhëhiqej nga një Dalai Lama i ri, trevjeçar, dhe një regjent.
Purandare tregon se autoritetet tibetiane, ndoshta për shkak të tranzicionit politik në vazhdim, i trajtuan gjermanët vizitorë “jashtëzakonisht mirë”.
Ata gjithashtu hasën shpesh svastikën, një simbol të përdorur gjerësisht në vendet budiste dhe hindu dhe të përhapur në Tibet, me konotacione padyshim të ndryshme nga ato të nazistëve.
Gjatë qëndrimit të tij, për shembull, Beger mbajti marrëdhënie shumë paqësore me tibetianët dhe në disa raste madje veproi si mjek.
Ndërkohë, megjithatë, ai mati kafkat dhe karakteristikat fizike të qindra njerëzve, duke marrë modele të kokave, fytyrave, duarve dhe veshëve të tyre, duke mbledhur gjurmë gishtash dhe duarsh dhe duke bërë afërsisht 2,000 fotografi. Një anëtar tjetër i ekspeditës xhiroi 18,000 metra film dhe bëri 40,000 fotografi.
Nga ajo që dihet, nuk ka gjasa që tibetianët të kenë qenë të vetëdijshëm për qëllimin e këtyre matjeve. Në vitin 1939, shpërtheu lufta dhe ekspedita e pesë burrave u ndërpre papritur. Ata u riatdhesuan dhe kur avioni i tyre u ul në Berlin, Himmler i priti personalisht.
I gjithë materiali i mbledhur u studiua në vitet në vijim dhe Schaefer, madje pati kohë të botonte disa libra mbi kërkimin që kreu.
Megjithatë, në vitin 1945, Gjermania u dorëzua dhe gjatë pushtimit nga aleatët amerikanë, britanikë dhe rusë, pjesa më e madhe e materialit që përmbante rezultatet e kërkimit u shkatërrua.
Në vitet që pasuan, neglizhenca e disa aspekteve të turpshme të nazizmit bëri që askush të mos përpiqej të rindërtonte përfundimet në të cilat kishin arritur pesë shkencëtarët nazistë.
