72 orët e ardhshme mund të përcaktojnë një kthesë të thellë në rendin global. Nëse Shtetet e Bashkuara arrijnë të vendosin kontroll mbi Venezuelën – dhe, në mënyrë të tërthortë, mbi rezervat më të mëdha të provuara të naftës në botë – kjo do të shënonte një ndryshim të rëndësishëm në ekuilibrin e fuqisë ndërkombëtare.
Një zhvillim i tillë nuk do të kishte të bënte me rivendosjen e demokracisë, apo mbrojtjen e të drejtave të njeriut, por me rikthimin e dominimit strategjik mbi energjinë, rrugët tregtare dhe aleancat rajonale.
Në një skenar të tillë, Irani do të ngjitej menjëherë në krye të prioriteteve strategjike të Washingtonit.
Vendosja nën ndikim amerikan e naftës venezuelase do të reduktonte ndjeshëm cenueshmërinë e SHBA-ve ndaj ndërprerjeve energjetike në Gjirin Persik dhe do të krijonte një tampon ndaj tronditjeve të furnizimit në rast përplasjeje me Teheranin.
Me një burim alternativ të qëndrueshëm të naftës së rëndë nën kontrollin e tij, Washingtoni do të ishte në një pozicion më të favorshëm për të përballuar ose kompensuar shkatërrimin apo mbylljen e infrastrukturës energjetike në Gjirin Persik gjatë një konflikti.
Kjo do të ulte koston ekonomike të përshkallëzimit dhe do ta bënte presionin ushtarak ndaj Iranit më të menaxhueshëm, si politikisht ashtu edhe ekonomikisht.
Njëkohësisht, një kontroll i tillë do të forconte aftësinë e Shteteve të Bashkuara për të orientuar flukset globale të naftës dhe çmimet e saj, duke konsoliduar rolin qendror të dollarit në tregjet energjetike dhe duke ndihmuar në ruajtjen e sistemit të petrodollarit, shtyllë kyçe e fuqisë financiare amerikane.
Në këtë kontekst, Venezuela do të pushonte së qeni thjesht një çështje rajonale. Ajo do të shndërrohej në një precedent strategjik: një demonstrim se presioni ekonomik, inxhinieria politike dhe, nëse është e nevojshme, përdorimi i forcës mund të shfrytëzohen për të ristrukturuar shtete sovrane dhe për të ri-linjëzuar ekuilibrin global të fuqisë.
Megjithatë, nëse Shtetet e Bashkuara ngatërrohen në Venezuelë dhe përballen me rezistencë të qëndrueshme, rezultati do të ndryshonte rrënjësisht.
Një krizë e zgjatur do të konsumonte kapital politik, do të shtrinte burimet ushtarake dhe ekonomike dhe do të dobësonte aftësinë e Washingtonit për të projektuar fuqi në fronte të tjera, përfshirë Lindjen e Mesme.
Një skenar i tillë do të komplikonte edhe planifikimin strategjik të Izraelit, i cili është ngushtësisht i lidhur me levën rajonale të SHBA-ve.
Çfarë ndodh në Venezuelë nuk do të mbetet në Amerikën Latine. Do të ndikojë drejtpërdrejt në të ardhmen e kontrollit energjetik, në kufijtë realë të fuqisë amerikane dhe në drejtimin e përplasjes gjeopolitike globale – shumë përtej Caracas-it.
