Rasti i fundit që përfshin një drejtore të lartë në JPMorgan Chase është një shembull i pastër se si një akuzë e pakonfirmuar mund të kthehet brenda orësh në një linçim publik — dhe si mediat, përfshirë ato shqiptare, shpesh zgjedhin shpejtësinë mbi përgjegjësinë.
Emri i Lorna Hajdini u përhap me vrull në portale dhe rrjete sociale, i shoqëruar me detaje tronditëse dhe sensacionale, të marra kryesisht nga raportimi i New York Post dhe më pas të amplifikuara nga tabloide si Daily Mail. Por ajo që mungoi pothuajse plotësisht në këtë valë publikimesh ishte elementi më bazik i gazetarisë: verifikimi.
Në thelb të historisë qëndron një padi e depozituar nga një ish-punonjës, i identifikuar si Chirayu Rana, i cili ngriti akuza ekstreme për abuzim seksual dhe shpërdorim pushteti. Akuza të tilla, për vetë natyrën e tyre, kërkojnë kujdes maksimal në raportim. Por në vend të kësaj, ato u servirën si fakt i kryer.
Ndërkohë, një hetim i brendshëm në JPMorgan — që përfshinte shqyrtimin e komunikimeve dhe bashkëpunimin e stafit — nuk gjeti asnjë provë që mbështeste pretendimet. Madje, sipas burimeve të cituara, vetë ankuesi refuzoi të marrë pjesë në mënyrë aktive në procesin hetimor. Ky është një detaj thelbësor që shumë media shqiptare e anashkaluan.
Më problematike akoma është mënyra si u raportua identiteti i Hajdinit. Në një vend të vogël si Shqipëria, ku lidhjet sociale dhe profesionale janë të ndërthurura, publikimi i menjëhershëm i emrit, pa kontekst dhe pa balancë, nuk është thjesht gabim profesional — është dëm real. Reputacioni ndërtohet me vite dhe mund të shkatërrohet brenda një dite.
Ky nuk është një debat për të mbrojtur një individ apo për të hedhur poshtë automatikisht një akuzë. Është një debat për standardet. Gazetaria nuk është stenografi e padive gjyqësore. Fakti që një pretendim është depozituar në gjykatë nuk e bën atë të vërtetë. E bën thjesht të raportueshëm — dhe pikërisht këtu hyn përgjegjësia për ta vendosur në kontekst.
Në vend të kësaj, një pjesë e mediave shqiptare zgjodhën rrugën më të lehtë: kopjim, përkthim dhe publikim pa filtër. Pa verifikuar, pa balancuar, pa pyetur. Dhe shpesh, me një dozë të dukshme entuziazmi për skandalin — sidomos kur protagoniste është një shqiptare e suksesshme jashtë vendit.
Ky refleks kolektiv për të “rrëzuar” figurat që dalin mbi mesataren është një problem më i thellë se vetë rasti. Nuk është hera e parë dhe, nëse nuk ndryshojnë standardet, nuk do të jetë as e fundit.
Në fund, pyetja që mbetet nuk është nëse akuzat janë të vërteta apo të rreme — këtë do ta vendosë drejtësia. Pyetja është: a bënë mediat detyrën e tyre?
Në këtë rast, përgjigjja duket qartë: jo. Dhe kostoja e këtij dështimi nuk është vetëm profesionale. Është njerëzore.
