E vetmja që po ofron olidaritet – pa ndihmë, sepse nuk ka shumë për të dhënë – është Ukraina e Volodymyr Zelenskyt.
Pjesa tjetër e botës vetëm sugjeron.
Kuvajti dhe Tajvani, Jordania dhe Iraku, Belgjika dhe Zvicra, Polonia dhe Vatikani, Algjeria dhe Rusia, Tanzania dhe Kenia, Bregu i Fildishtë dhe Afrika e Jugut, Nigeri dhe India, Azerbajxhani dhe Japonia, FMN-ja dhe e gjithë G20-ta nga New Dehli.
“Ne i kemi ofruar të gjithë ndihmën e nevojshme Marokut”, thotë sekretari amerikan i Shtetit, Antony Blinken.
“Franca është e gatshme të ofrojë ndihmën e saj për Marokun, nëse Maroku vendos se është e dobishme”, përsërit presidenti Emmanuel Macron.
“Makina jonë e shpëtimit është gati”, ky është qëndrimi i ministrit të Jashtëm italian, Antonio Tajani.
Rabati nuk refuzon. Ai thjesht nuk kërkon.
Miratimi iu dha vetëm disa parave nga Kina dhe mbi të gjitha Britanisë së Madhe, Tunizisë, Katarit, Emirateve Arabe dhe – surprizë – Spanjës.
Jo e prerë për “nikoqirët” e vjetër, francezët, të cilët tashmë janë në vështirësi në këtë pjesë të Afrikës pas grushteve të shtetit në Mali dhe Niger.
Por pse këto dallime kur numri i të vdekurve rritet në mbi 2500?
Arsyetimi zyrtar i qeverisë marokene – e cila u takua për herë të parë 60 orë pas tërmetit – është se “mungesa e koordinimit mund të jetë kundërproduktive”.
“Një derë e vogël lihet e hapur për vendet mike për ditët në vijim nëse është e nevojshme”.
Diplomacia humanitare bëhet gjithmonë një labirint kur marrësi është një regjim: siç shihet në Iran dhe Siri, në Kinë dhe Jemen.
Marrëdhëniet me Francën kanë qenë të acarta për të paktën dy vjet, pas skandalit Pegasus (një hetim për bisedat telefonike të presidentit francez, të cilat dyshohet se janë përgjuar dhe vënë në dispozicion të M6 nga një kompani izraelite).
Kësaj i shtohen edhe polemikat mes Francës dhe Marokut për mosrespektimin e marrëveshjeve për riatdhesimin e emigrantëve të paligjshëm, si dhe mosmarrëveshjet për Saharanë Perëndimore dhe afrimin e Elysee me Algjerinë armike.
Parisi nuk ka ambasador në Rabat dhe vizita zyrtare e Macron është shtyrë prej muajsh.
Arsyet për të tjerat janë edhe më evidente: Turqia e Recep Erdoganit, e cila shqetësohet për neo-otomanizmin e saj e shtyu deri në Afrikën Veriore Libiane.
Rusisë së Vladimir Putinit, e cila tashmë ka mbërritur në Sahara me Wagnerin dhe me ndihmën e puçistëve malianë dhe nigerianë.
Ndaj BE-së në tërësi, e cila e ka goditur vazhdimisht Marokun për mungesën e vëmendjes ndaj të drejtave të njeriut, pa harruar Qatargate.
Në fund, më befasuesit janë refuzimet e dy vendeve shumë mike: SHBA-ja dhe Izraeli.
E para i ka rifreskuar marrëdhëniet me M6 falë marrëveshjeve të ndryshme për armët, ndryshimet klimatike dhe ndihmën financiare.
Kjo e fundit ka normalizuar marrëdhëniet e saj që nga viti 2020, pasi Rabat u bind të mbështeste paqen e Abrahamit midis Bibi Netanyahut dhe emirëve të Gjirit.
Marrëdhënia personale me Biden, duhet thënë, nuk është e njëjtë me atë me Trump.
Ndërsa për izraelitët, pas revoltës në Libi për shkak të takimeve sekrete në Romë, është më mirë të tregohen të kujdesshëm.
