Videot intime të disa artistëve shqiptarë pushtuan brenda pak orësh WhatsApp-in, Telegram-in dhe rrjetet sociale, duke e kthyer jetën private të tyre në spektaklin kryesor publik.
Bashkë me materialet nisën edhe paralajmërimet se do të publikohen video të tjera dhe se mes personave të përfshirë mund të ketë edhe politikanë.
Por tani që efekti i parë po fashitet, vëmendja duhet të zhvendoset nga përmbajtja e videove te historia e tyre përpara se të mbërrinin në telefonat e shqiptarëve.
Materialet dyshohet se kishin qarkulluar më herët në një kanal në Telegram. Kjo ngre pyetjen nëse ato ishin identifikuar ose analizuar nga struktura të specializuara përpara se të bëheshin virale.
Policia nuk monitoron jetën private të qytetarëve dhe as çdo material të publikuar në Telegram. Megjithatë, kanalet që shfaqen gjatë hetimeve ose lidhen me shpërndarjen e materialeve të dyshimta mund të bëhen objekt monitorimi.
Në këto raste verifikohet nëse në video shfaqen të mitur, nëse ka shenja dhune, shfrytëzimi, trafikimi, shantazhi apo elemente të tjera që mund të përbëjnë vepër penale. Mund të kërkohet gjithashtu identifikimi i personave dhe vendndodhjeve.
INTERPOL-i nuk zhvillon vetë hetime në vend të policive kombëtare. Ai administron rrjetet dhe databazat përmes të cilave autoritetet e vendeve anëtare shkëmbejnë informacion dhe lidhin raste që shtrihen në disa shtete.
Nëse një material i publikuar në Telegram përmban elemente kriminale ose lidhet me persona në një shtet tjetër, informacioni mund t’u përcillet autoriteteve përkatëse për verifikim.
Pikërisht këtu nis çështja që duhet sqaruar për videot shqiptare: a ka qenë kanali ku ato qarkullonin nën monitorim dhe a janë identifikuar më parë personat që shfaqen në materiale?
Nëse po, duhet përcaktuar nëse informacioni u është përcjellë strukturave shqiptare, kur ka mbërritur dhe si është administruar.
Koha e publikimit merr rëndësi edhe për një arsye tjetër. Videot shpërthyen ndërsa debati publik ishte përqendruar te skandali që përfshiu ish-drejtuesen e SHISH-it, Vlora Hyseni, dhe te pikëpyetjet mbi administrimin e sekreteve dhe informacioneve sensitive.
Brenda pak orësh, vëmendja kaloi nga sekretet e shtetit te sekretet e dhomës së gjumit të disa artistëve.
Deri tani nuk ka asnjë provë publike që lidh dy zhvillimet. Megjithatë, kronologjia dhe paralajmërimet për materiale të tjera tregojnë se dikush pretendon se zotëron më shumë video dhe informacione nga ato që janë bërë publike.
Për këtë arsye, investigimi duhet të përqendrohet te origjina e materialeve, personat që i administronin dhe institucionet që mund të kenë pasur dijeni për to.
Pyetja kryesore nuk është më se çfarë përmbajnë videot, por kush e dinte ekzistencën e tyre përpara publikut dhe përse ato u publikuan pikërisht tani. /korrieri
