Ndërsa në Hungari autoritetet po nxjerrin nga pyjet miliona dollarë të dyshuara si para korrupsioni të ish-zyrtarëve të lartë, në Shqipëri lufta kundër korrupsionit vazhdon të prodhojë një bilanc modest në rikuperimin përfundimtar të pasurive të përfituara në mënyrë të paligjshme.
Kontrasti është i fortë dhe nxjerr në pah një prej problemeve më të mëdha të drejtësisë shqiptare: goditjen e zyrtarëve të korruptuar jo vetëm me dënime penale, por edhe përmes marrjes së pasurive të përfituara nga korrupsioni.
Më 12 dhe 13 nëntor, autoritetet hungareze zhvilluan një operacion të gjerë në Budapest dhe disa rajone të vendit, duke zbuluar rreth 19.5 milionë dollarë para fizike të fshehura në pyje, ndërtesa bujqësore, magazina, banesa dhe kasaforta.
Operacioni u zhvillua në kuadër të hetimit ndaj Miklós Seszták, ish-ministër i Zhvillimit Kombëtar gjatë qeverisjes së Viktor Orbán, i dyshuar për përfshirje në një skemë korrupsioni që lidhet me kontrata publike.
Shuma e zbuluar ishte aq e madhe, sa 12 punonjësve të Thesarit hungarez iu deshën tetë orë dhe pesë makineri numërimi për të përfunduar inventarizimin e kartëmonedhave.
Në total u gjetën mbi 5 miliardë forinta, 2.65 milionë euro dhe 1.25 milionë dollarë amerikanë, të cilat u depozituan në Thesarin e Shtetit, ndërsa hetimet për origjinën dhe pronësinë e tyre vijojnë.
Seszták, i arrestuar në shtator, i ka mohuar akuzat, ndërsa avokati i tij ka kundërshtuar pretendimin se paratë e zbuluara i përkasin ish-ministrit.
Operacioni është pjesë e ofensivës kundër korrupsionit të nisur nga qeveria e kryeministrit Péter Magyar, i cili erdhi në pushtet pas zgjedhjeve të prillit 2026, duke i dhënë fund qeverisjes 16-vjeçare të Viktor Orbán.
Përmes Zyrës Kombëtare për Rikuperimin dhe Mbrojtjen e Pasurive, autoritetet hungareze kanë nisur hetime ndaj ish-zyrtarëve të lartë, duke vendosur në qendër të vëmendjes gjurmimin dhe sekuestrimin e pasurive të dyshuara si produkte të korrupsionit.
Por ndërsa në Budapest hetuesit po zbulojnë miliona euro të fshehura, në Shqipëri shifrat e konfiskimeve përfundimtare nga korrupsioni mbeten shumë më të ulëta.
Sipas Raportit të Komisionit Europian për Shqipërinë të vitit 2026, gjatë vitit 2025 SPAK sekuestroi dhe konfiskoi pasuri me vlerë totale 45.4 milionë euro, kryesisht në procedime që lidhen me krimin e organizuar dhe vepra të tjera penale.
Nga kjo shumë, vetëm rreth 1.2 milionë euro i përkisnin procedimeve për korrupsion të nivelit të lartë, ndërsa vlera e pasurive të konfiskuara përfundimisht në këto çështje ishte afërsisht 100 mijë euro.
Pra, pavarësisht dosjeve të bujshme ndaj ish-ministrave, deputetëve, kryebashkiakëve dhe drejtuesve të institucioneve, rikuperimi përfundimtar i pasurive nga korrupsioni i zyrtarëve mbetet një prej pikave më të dobëta të drejtësisë së re.
Komisioni Europian e konsideron të pakënaqshëm raportin ndërmjet pasurive të sekuestruara dhe atyre të konfiskuara, duke kërkuar zgjerimin e mekanizmave për konfiskimin e pasurisë, përfshirë rastet kur ajo mbahet nga persona të tretë.
Megjithatë, shifrat e Budapestit dhe Tiranës nuk janë drejtpërdrejt të krahasueshme. Paratë e zbuluara në Hungari janë sekuestruar në kuadër të një hetimi ende të hapur dhe nuk janë konfiskuar përfundimisht me vendim gjykate, ndërsa 100 mijë eurot e Shqipërisë përfaqësojnë konfiskime përfundimtare gjatë vitit 2025.
Ajo që i bashkon dy rastet është pyetja se sa efektivisht arrin drejtësia të identifikojë, bllokojë dhe marrë pasuritë që dyshohet se burojnë nga korrupsioni.
Në Shqipëri, SPAK ka arritur rezultate të rëndësishme në hetimin dhe dënimin e zyrtarëve të lartë, duke goditur një fenomen që për shumë vite konsiderohej pothuajse i paprekshëm.
Por hetimi penal dhe rikuperimi i parave janë dy rezultate të ndryshme. Një zyrtar mund të dënohet me burg, ndërsa pasuria e përfituar nga veprimtaria e paligjshme të mbetet e fshehur, e transferuar te persona të tjerë ose e investuar në biznese dhe prona.
Proceset e gjata hetimore dhe gjyqësore, vështirësitë për të identifikuar pronarët përfitues dhe transferimi i pasurive jashtë vendit e bëjnë edhe më të ndërlikuar rikuperimin e tyre.
Pikërisht për këtë arsye, hetimi financiar paralel me hetimin penal, ngrirja e hershme e pasurive dhe bashkëpunimi ndërkombëtar konsiderohen vendimtarë për të mos lejuar zhdukjen e produkteve të korrupsionit.
Rasti hungarez tregon rëndësinë e gjurmimit konkret të parave, ndërsa bilanci shqiptar dëshmon se arrestimet dhe dënimet, sado të rëndësishme, nuk mjaftojnë për të garantuar kthimin e pasurive të paligjshme.
Për qytetarët, rezultati i luftës kundër korrupsionit nuk matet vetëm me numrin e zyrtarëve që përfundojnë përpara gjykatës, por edhe me shumën e parave që shteti arrin të rikuperojë.
Sepse drejtësia mund ta dërgojë një zyrtar në burg, por nëse pasuria e përfituar nga korrupsioni mbetet e paprekur, një pjesë e rëndësishme e dëmit ndaj interesit publik vazhdon të mbetet pa u riparuar. /korrieri
















