Një nga vendburimet më të rëndësishme të naftës në Shqipëri po shkon drejt kalimit në administrim privat, pikërisht në një periudhë kur prodhimi ka shënuar një rënie të fortë. Por ajo që e bën edhe më shqetësues procesin për Gorisht-Koculin është profili financiar i kompanisë amerikane që raportohet se është përzgjedhur nga Albpetrol për shfrytëzimin e tij.
Bëhet fjalë për Laredo Oil Inc, një shoqëri me seli në Teksas, e cila sipas dokumenteve zyrtare të depozituara pranë autoritetit amerikan të tregjeve financiare, SEC, ka 14.7 milionë dollarë detyrime, 35.5 milionë dollarë humbje të akumuluara dhe vetëm 147 mijë dollarë para të disponueshme.
Kompania nuk ka raportuar asnjë dollar të ardhura gjatë tremujorit qershor–gusht 2026, ndërsa në dokumentacionin e saj financiar pranon se ekzistojnë dyshime serioze mbi aftësinë për të vazhduar aktivitetin gjatë 12 muajve të ardhshëm.
Megjithatë, sipas raportimeve të Kapitali.al, pikërisht kjo kompani është përzgjedhur nga Albpetrol në procedurën për lidhjen e marrëveshjes hidrokarbure për vendburimin Gorisht-Kocul.
Procedura u shpall zyrtarisht më 3 gusht 2026, ndërsa afati për paraqitjen e ofertave përfundoi më 2 nëntor. Vendimi përfundimtar i përzgjedhjes dhe kushtet e marrëveshjes nuk rezultojnë ende të publikuara në dokumentacionin zyrtar të konsultuar.
Por përtej gjendjes financiare të investitorit, një tjetër zhvillim kërkon shpjegime: rënia e prodhimit të naftës përpara dorëzimit të vendburimit.
Sipas të dhënave të Albpetrol, Gorisht-Koculi prodhoi 33,128 tonë naftë në vitin 2022, 32,902 tonë në vitin 2023 dhe 32,478 tonë në vitin 2024.
Në vitin 2025, prodhimi zbriti në 29,243 tonë, ndërsa në gjashtëmujorin e parë të vitit 2026 u nxorën vetëm 9,634 tonë naftë.
Të dhënat e përditësuara për vitin 2026 tregojnë një prodhim prej 17,116 tonësh, megjithëse kjo shifër nuk përfaqëson ende bilancin e plotë vjetor.
Nëse ritmi aktual i prodhimit vijon, vendburimi mund ta mbyllë vitin me rreth 22 mijë tonë naftë, duke shënuar një tkurrje të konsiderueshme krahasuar me vitet e mëparshme.
Rënia mund të lidhet me amortizimin e puseve, presionin e rezervuarit apo probleme të tjera teknike. Megjithatë, përkimi i saj me procedurën e kalimit të vendburimit te privati ngre pikëpyetje mbi mënyrën se si po përcaktohet vlera ekonomike e këtij aseti shtetëror.
Në marrëveshjet hidrokarbure që parashikojnë ndarjen e prodhimit, niveli bazë i naftës së nxjerrë përpara dorëzimit mund të ndikojë drejtpërdrejt në sasinë që i takon shtetit dhe në përfitimet e operatorit privat.
Nëse një vendburim dorëzohet me një nivel prodhimi më të ulët, mënyra e përcaktimit të kësaj baze bëhet vendimtare për interesin financiar publik. Për Gorishtin, efekti konkret do të varet nga formula që do të përcaktohet në marrëveshjen përfundimtare.
Pikërisht për këtë arsye, Albpetrol duhet të shpjegojë shkaqet e rënies së prodhimit dhe mënyrën se si kjo situatë është reflektuar në vlerësimin ekonomik të vendburimit.
Dy milionë euro investime publike, por prodhimi vazhdon të bjerë
Një tjetër element problematik lidhet me investimet që Albpetrol ka kryer në Gorisht përpara nisjes së procedurës së kalimit te një operator privat.
Në qershor 2025, kompania shtetërore lidhi një kontratë me vlerë rreth 197 milionë lekë, afërsisht 2 milionë euro, për furnizimin dhe instalimin e dhjetë sistemeve të reja të pompimit në puse të vendburimit.
Qëllimi i deklaruar i këtij investimi ishte rritja e nxjerrjes së naftës.
Megjithatë, shifrat e prodhimit nuk tregojnë përmirësimin e pritshëm në nivelin e përgjithshëm të vendburimit. Nuk është sqaruar publikisht se sa nga pajisjet janë instaluar, çfarë prodhimi shtesë kanë gjeneruar dhe si do të trajtohet vlera e tyre në marrëveshjen me kompaninë private.
Kjo do të thotë se shteti ka investuar miliona euro në infrastrukturën e një vendburimi që tashmë po përgatitet t’i kalojë një operatori tjetër, pa një bilanc të qartë publik mbi përfitimin e investimit.
Fituesi me bilancet në të kuqe: Kush garanton investimet?
Situata bëhet edhe më problematike kur shqyrtohen pasqyrat financiare të Laredo Oil.
Në raportin e dorëzuar pranë SEC për periudhën që përfundon më 31 gusht 2026, kompania deklaron vetëm 939 mijë dollarë aktive totale, përballë 14.7 milionë dollarëve detyrime.
Kapitali i saj neto është negativ me rreth 13.8 milionë dollarë, ndërsa humbjet e akumuluara kanë arritur në 35.5 milionë dollarë.
Një pjesë e detyrimeve lidhet me hua financiare, paga të prapambetura dhe detyrime të tjera të papaguara. Kompania pranon gjithashtu vështirësi në sigurimin e financimit për aktivitetin e ardhshëm.
Edhe përpjekjet e saj për zhvillimin e puseve në Shtetet e Bashkuara nuk kanë dhënë rezultatet e synuara. Sipas dokumentacionit financiar, pesë puset e shpuara në zonat Lustre dhe Midfork në Montana nuk kanë rezultuar ekonomikisht të suksesshme.
Laredo Oil synon të përdorë teknologjinë e drenazhimit nëntokësor me gravitet për rritjen e nxjerrjes së naftës, por dokumentacioni i publikuar nuk provon ende një histori prodhimi komercial të suksesshëm me këtë metodë.
Në këto kushte, pyetja që shtrohet është se mbi çfarë garancish financiare dhe teknike është mbështetur Albpetrol për përzgjedhjen e një operatori me probleme kaq të theksuara në bilanc.
A ka kompania financim të garantuar për rehabilitimin e puseve dhe rritjen e prodhimit? A janë verifikuar burimet e kapitalit dhe aftësia për të përballuar detyrimet mjedisore? Dhe çfarë ndodh me vendburimin nëse investitori nuk arrin të realizojë angazhimet e marra?
Këto pyetje marrin rëndësi të veçantë për shkak të historisë së mëparshme të Gorisht-Koculit.
Në vitin 2007, vendburimi iu dha për shfrytëzim kompanisë Stream Oil & Gas, ndërsa marrëdhënia kontraktuale përfundoi rreth një dekadë më vonë me prishjen e marrëveshjes dhe detyrime të konsiderueshme të papaguara.
Sipas raportimeve të mëparshme, borxhet e mbetura ndaj Albpetrolit, administratës tatimore dhe furnitorëve arritën në rreth 40 milionë dollarë.
Tashmë, shteti shqiptar rrezikon të përballet me një tjetër marrëveshje problematike, nëse nuk siguron paraprakisht garanci reale për financimin, prodhimin dhe përmbushjen e detyrimeve nga operatori privat.
Gorisht-Koculi ka 284 puse në inventar, prej të cilëve 142 klasifikohen si aktive. Ai mbetet një pasuri publike me rëndësi ekonomike, edhe pse prodhimi ka hyrë në rënie.
Prandaj, çështja nuk është vetëm se kush do ta marrë vendburimin, por me çfarë kushtesh do ta marrë dhe çfarë do të përfitojë shteti shqiptar.
Sepse rreziku më i madh është që një pasuri e ndërtuar dhe mbajtur në funksion me investime publike t’i dorëzohet një kompanie me financa të brishta, ndërsa fitimet e mundshme të privatizohen dhe faturat e dështimit t’i mbeten sërish shtetit. /korrieri
















