Aeroplanmbajtëset janë ndër anijet luftarake më të mëdha të ndërtuara ndonjëherë. Anija amerikane USS Gerald R. Ford është rreth 337 metra e gjatë, që do të thotë se kuverta e saj është më e gjatë se tre fusha futbolli. Kur është e pajisur plotësisht, zhvendos më shumë se 100,000 ton, duke e bërë atë një qytet të vërtetë lundrues.
Ajo që i habit shumë është fakti se transportuesit modernë amerikanë përdorin energji bërthamore. Kjo do të thotë që anijet si USS Nimitz mund të lundrojnë për më shumë se 20 vjet pa i furnizuar me karburant reaktorët e tyre. Në praktikë, autonomia e tyre nuk kufizohet nga karburanti, por nga sasia e ushqimit dhe nevojat e ekuipazhit.
Një anije e vetme e tillë mund të akomodojë midis 4,500 dhe 5,500 njerëzve, duke përfshirë marinarë, pilotë dhe staf teknik. Kjo është më shumë njerëz sesa shumë komuna të vogla. Brenda trupit të anijes ka më shumë se 4,000 dhoma, duke përfshirë një spital me një sallë operacioni, një klinikë dentare, një zyrë postare, palestra dhe madje edhe një studio televizive.
Operacionet e ngritjes dhe uljes janë ndër detyrat më të vështira në aviacion. Një avion që ulet në një transportues duhet të kapë një nga kabllot e çelikut në kuvertë brenda pak sekondash. Nëse piloti nuk arrin, ai menjëherë aplikon gazin e plotë dhe ngrihet përsëri. I gjithë procesi zgjat vetëm disa sekonda dhe nuk ka pothuajse asnjë vend për gabime.
Kabina e fluturimit funksionon si një sistem i sinkronizuar imët në të cilin çdo ngjyrë e uniformës ka një kuptim. Anëtarët e ekuipazhit veshin jelekë me ngjyra të ndryshme në mënyrë që të jetë e qartë se kush është përgjegjës për karburantin, kush është përgjegjës për armët, kush është përgjegjës për kontrollin e avionëve dhe kush është përgjegjës për sigurinë. Në këtë kaos të kontrolluar, aeroplanët mund të ngrihen në intervale prej më pak se një minutë gjatë operacioneve intensive.
Ndërsa shumica e njerëzve i imagjinojnë transportuesit e avionëve në terma të avionëve luftarakë, pistave dhe teknologjisë së sofistikuar ushtarake, historia e vërtetë logjistike qëndron në galerë. Këta gjigantë të detit, siç është USS Gerald R. Ford ose klasa më e vjetër USS Nimitz, funksionojnë si qytete të vogla që duhet të ushqejnë midis 4,500 dhe 5,500 njerëz çdo ditë, varësisht nga misioni dhe numri i anëtarëve të ekuipazhit dhe ekuipazhit ajror në bord.
Shifrat janë mbresëlënëse.
Sipas të dhënave të publikuara në raportet nga transportuesit amerikanë, më shumë se 17,000 vakte përgatiten në një anije gjatë operacioneve në det. Kjo përfshin mëngjesin, drekën, darkën, por edhe të ashtuquajturat “midrats” – një vakt nate vonë për marinarët dhe pilotët që punojnë në turne nate. Kuzhinat punojnë 24 orë në ditë pa u ndalur, sepse ritmi në anije nuk ndalet kurrë, shkruan Britannica.
Në një sistem të tillë, konsumi i ushqimit matet në qindra kilogramë në ditë. Në një ditë, mund të konsumohen më shumë se 700 kilogramë pulë, rreth 150 kilogramë sallatë jeshile dhe qindra litra qumësht. E gjithë kjo duhet të planifikohet, ruhet dhe përgatitet me saktësi në kuzhina industriale që i tejkalojnë shumë restorante të mëdha në tokë për sa i përket kapacitetit.
Mëngjesi, dreka dhe darka janë të organizuara në një mënyrë të tillë që t’u shërbejnë mijëra njerëzve në turne. Disa mensa të anijeve mund të shërbejnë më shumë se 1,000 njerëzve në një periudhë të shkurtër kohore. Ushqimi përgatitet në sasi të mëdha, por standardet e sigurisë dhe higjienës mbeten të rrepta, pasi shëndeti i ekuipazhit ndikon drejtpërdrejt në gatishmërinë operative të anijes.
Furnizimet me ushqim planifikohen javë dhe muaj më parë. Edhe pse transportuesit e avionëve mund të kalojnë periudha të gjata në det, furnizimet kryhen nëpërmjet anijeve speciale të rimbushjes në det të hapur. Frigoriferët, ngrirësit dhe depot janë të shpërndara në disa kuverta, dhe logjistika i ngjan organizimit të një qendre të madhe tregtare, vetëm se gjithçka zhvillohet larg tokës.
Përveç vakteve kryesore, ka linja shtesë të ushqimit të shpejtë në bord, ndërsa akullorja është tradicionalisht një nga produktet e preferuara midis marinarëve.
Prodhimi i ujit të pijshëm është gjithashtu plotësisht autonom, desalinizimi i ujit të detit prodhon qindra mijëra litra në ditë, të nevojshme për gatim, pirje dhe ruajtjen e higjienës, shkruan Stars and Stripes.
E gjithë kjo e bën një transportues avionësh shumë më tepër sesa një platformë ushtarake. Është një kombinim i një aeroporti, një qyteti, një termocentrali dhe një qendre logjistike që mund të operojë kudo në botë, pa u mbështetur në infrastrukturën në tokë. Është pikërisht kjo lëvizshmëri dhe vetëmjaftueshmëri, arsyeja pse areoplanmbajteset konsiderohen si një nga kryeveprat më komplekse inxhinierike të kohërave moderne.
