Shtetet e Bashkuara kanë pranuar publikisht për herë të parë se kanë vendosur armë operacionale në orbitë, duke shënuar një zhvillim të ri në militarizimin e hapësirës.
Deklarata u bë nga Sekretari i Forcave Ajrore të SHBA-së, Troy Mainck, gjatë konferencës vjetore të Ajrit, Hapësirës dhe Kibernetikës në National Harbor, më 14 shtator. “Shtetet e Bashkuara tani kanë armë për kontrollin e hapësirës në orbitë, të afta për të mbrojtur forcat e armatosura kundër veprimeve armiqësore”, deklaroi ai.
Mainck nuk dha detaje mbi llojin e armëve, karakteristikat teknike, datat e lëshimit apo nëse sistemet janë testuar me zjarr të vërtetë. Sipas raportimeve të cituara në material, zyrtari amerikan argumentoi se publikimi i këtyre të dhënave nuk do t’i shërbente qëllimit të parandalimit.
Megjithatë, ekspertët kanë nisur të analizojnë se çfarë mund të fshihet pas deklaratës së Uashingtonit. Një nga skenarët kryesorë është përdorimi i sistemeve të luftës elektronike dhe bllokimit të frekuencave radio, të cilat mund të ndërpresin komunikimin e një sateliti me Tokën ose transmetimin e të dhënave.
Bllokuesit hapësinorë
Ekspertja e sigurisë hapësinore Victoria Samson ka deklaruar se beson se bëhet fjalë për një platformë të luftës elektronike dhe bllokimit hapësinor. Edhe astropolitologu Bledin Bowen ka vlerësuar se skenari më i mundshëm është një sistem jo-shkatërrues anti-satelitor.
Këto pajisje mund të bllokojnë sinjalet e komandës nga Toka drejt satelitit ose transmetimin e të dhënave nga sateliti drejt forcave në Tokë. Një sistem i vendosur në orbitë mund të ndërpresë edhe komunikimin ndërmjet satelitëve.
Një nga avantazhet e kësaj teknologjie është se efekti mund të jetë i kthyeshëm: kur bllokuesi fiket, komunikimi mund të rikthehet pa qenë e nevojshme shkatërrimi fizik i satelitit.
Lazerë kundër satelitëve
Një tjetër kategori janë armët me energji të drejtuar. Sipas analizave të cituara në material, këto sisteme mund të përdorin lazerë për të verbuar përkohësisht sensorët optikë dhe infra të kuq të satelitëve.
Sistemet me fuqi më të madhe mund të shkaktojnë dëme të përhershme në sensorë ose në panelet diellore, duke e lënë satelitin pa energji. Dokumentet e deklasifikuara të DIA-s përmendin gjithashtu armë me mikrovalë me fuqi të lartë, të afta të dëmtojnë qarqet elektronike të një objektivi.
Satelitët “gjuetarë” dhe krahët robotikë
Ekspertët nuk përjashtojnë as mundësinë e përdorimit të satelitëve të pajisur me sisteme kapëse. Një mjet hapësinor mund t’i afrohet një sateliti tjetër, ta kapë dhe ta zhvendosë në një orbitë tjetër.
Kjo teknologji mund të përdoret për qëllime civile, si pastrimi i mbetjeve hapësinore, por mund të shndërrohet edhe në një mjet kundër satelitëve ushtarakë. Sipas ekspertëve të cituar, Rusia dhe Kina kanë zhvilluar gjatë viteve të fundit operacione të afrimit dhe manovrimit pranë satelitëve të huaj.
SHBA-ja ndërkohë disponon programin GSSAP në orbitën gjeosinkrone, me satelitë që veprojnë pranë mjeteve të tjera hapësinore dhe mbledhin të dhëna mbi karakteristikat e tyre.
Në skajin më të ashpër të luftës hapësinore janë armët kinetike anti-satelitore, të cilat mund të shkatërrojnë fizikisht një satelit ose një raketë që arrin në hapësirë. Eksperti Bledin Bowen e konsideron këtë skenar më pak të mundshëm, por nuk e përjashton.
Një përplasje e tillë mund të ndodhë me shpejtësi orbitale që kalojnë 27 mijë kilometra në orë dhe nuk kërkon domosdoshmërisht përdorimin e eksplozivëve. Problemi kryesor është krijimi i sasive të mëdha të mbetjeve hapësinore, të cilat mund të shkaktojnë përplasje zinxhir dhe të rrezikojnë përdorimin e orbitave për periudha të gjata.
